X
تبلیغات
رایتل
شنبه 22 فروردین 1388 ساعت 09:42 ق.ظ

این جا استدلالهای جالبی را در مورد قانون احوال شخصیه بخوانید. عالمی بلخی منطقی جالبی را پیش کشیده است. وی گفته است اگر به دموکراسی باورمند استید و دموکراسی را نظام برامده از اراده مردم می پندارید، باید قانون احوال شخصیه را قبول کنید چون این قانون اراده مردم را تمثیل می کند.


یک باریکی دراین استدلال وجود دارد. قانون احوال شخصیه به حق که خواست تاریخی- سیاسی بخشی از مردم  افغانستان است اما به این نکته نیز باید توجه داشت که حمایت ازین خواست به معنای حمایت از محتوای ان بصورت کامل نیست. در ضمن این قانون به هیچ وجه از مجراهای دموکراتیک بیرون نیامده است. چند نفر در مسجد خاتم الانبیا نشسته اند و این قانون را نوشته اند. در پارلمان این قانون در جلسات عمومی مطرح نشده است و نیز کمیسیون های مختلفه پارلمان فرصت بحث کردن در مورد مواد ان را  نیافته اند.


اخر هفته گذشته با یکی از نمایندگان پارلمان ملاقات کردیم و از وی در مورد روند تصویب این قانون پرسیدم. گفت مثل یک عملیات  ( در مفهوم نظامی ان ) این کار صورت گرفت. مراحل رسمی قانون گذاری را طی نکرد و مخالفت های گسترده در میان نمایندگان شیعه با مواد این قانون وجود داشت. سازش کاری های صورت گرفت تا این قانون مورد بحث قرار نگیرد و همانطور به امضای رییس پارلمان برسد و بعد به امضای رییس جمهور.


 این استدلال سید عالمی بلخی که می گوید قانون خواست مردم را بر می تاباند و باید به اراده مردم به عنوان اصل دموکراتیک احترام شود ، یک چال استدلالی است  و باید با ان در  روشنی بحث های بیشتری برخورد شود. از جمله اینکه این قانون در حالیکه خواست مردم را بر می تاباند در مشورت با مردم بوجود نیامده است و استفاده از - اراده- مردم برای تحمیل قرایت های عقب گرایانه در واقع غیر دموکراتیک وخیانت به خواست مردم است.  مساله دیگری که می توان در مورد ان بحث کرد روند تصویب قانون است. این قانون از مجراهای قانونی و دموکراتیک ان بیرون نیامده است و بنابراین با دموکراسی هیچ رابطه ی ندارد.


از دموکراسی هم عجب تعابیری در افغانستان وجود دارد. دموکراسی با انکه مبتنی بر اراده مردم است اما یک سیستم از ارزشها است. ارزشهای که نباید تحت هیچ شرایطی با به اصطلاح اراده مردم نقض شوند. 


del.icio.us  digg  newsvine  furl  Y!  smarking  segnalo